Een felle blos, een bloedgolf stijgt naar ‘t hoofd,
het wordt mij beurtlings rood en zwart voor ogen.
Ach, alles wat geluk is wordt geroofd,
Bevochten op almachtige gier en logen.

Maar voor een ogenblik bezinning keert,
Men weet weer de verruklijke engel veil
Voor alles wat zij maar op aard begeert,
En reinheid zoekt weer in verdriet zijn enig heil.

Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen,
Een stijgen tot het licht,
En niet oneindig zijn en ook niet rijpen
Tot innerlijk gezicht.

Want leven is geen vast geluk, maar een rampspoedig
Dolen in ‘t labyrint
Van de gevoelens; wie de weg weet is hoogmoedig,
Als onervaren kind.

Liefde is alleen elkander droef verdragen
Als vrouw en man:
Twee vijanden die toch elkander schragen
Zo nu en dan,

En, daar God voor hun wanhoop en hun vragen
Geen heul, geen antwoord heeft,
Soms naar de eeuwigheid de zweefvlucht wagen
Die een omhelzing geeft.

Wetende dat er in het hart maar ene
En meer dan zij mij dorstig maakt het bloed,
Maar zegenend de bron door God beschenen,
En gaven vreugd zoals een vrouw dat doet.

Ja, wil en stil, zoals mijn eigen bloed,
En wijken, als ‘k u noemde als de ene
Wier glans mij in haar allen is verschenen,
En gaven vreugd zoals een vrouw dat doet.

Want God geeft dit de vrouwen in het bloed
Dat één ding hun maar heilig is, dit ene:
Liefde, die zij herkenden als het ene,
En gaven vreugd zoals een vrouw dat doet.

Dorst van het leven en eens dorst bij ene,
Wil, die dorst geeft, dat men verdorsten moet?
Mij brak hij bronnen uit de rots en meer dan ene,
En gaven vreugd, gelijk een vrouw dat doet.

Prince:

Goede princes, Maria Magdalene,
Venus, die een Prins Jezus hebt ontmoet
In eendre liefde en eendre dorst naar ‘t ene,
En hebt geknield en hebt gezalfd den voet,

Gij kent het licht waarin zij mij verschenen
En weet dat ik, in ‘t diepste van ‘t gemoed
Zo heb geknield, als thans ook aan zijn voet,
En vraag: genade, niet alleen voor d’ene,
Maar voor de velen die mij eens bewenen,
En gaven vreugde zoals een vrouw dat doet.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in den wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wint weet, kind -

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ‘t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in den wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Beter dan zij, beter weten wij wat hun ontbroken heeft.
Zij hebben het avontuur gewaagd zonder geloof en zonder eerbied,
Zij hebben de stilte van haar stem beroofd,
Zij hebben gepropheteerd zonder gevaar en zonder heimwee,
Zij hebben de eenzaamheid van haar voelhoorns beroofd.
Beter dan zij, beter weten wij wat hun ontbroken heeft.
Zij hebben zichzelf bemind uit angst zich te vergissen,
Zij hebben boven de barensweeën het gemak gekozen der narcose,
Zij hebben de afweer van onze oogleden op de vrijheid afgericht,
Zij hebben aan onze horizont de wapens geslepen waarmee wij vechten,
O, waarmee wij vechten moeten nu wij eenmaal zijn, gezwicht,
Nu de maan ons niet meer heeft te vragen,
Nu geen god en geen geheim meer de hiaten dicht
Die de weemoed en de uren in het wegdek van ons hart hebben geslagen.
In de luchtkastelen der verliefden smokkelt men de onmacht
Van de liefde,
En geen hand schrijft meer het teken aan de wanden
Van de liefde,
En geen haan kraait meer het daglicht in de duisternissen
Van de liefde.

Ziet, achter haar ligt het eenvoudig huis
Tussen bloemperken op een groenen heuvel:
Zit in de kamer de gedekte tafel
En boven ‘t witte bed het houten kruis.

De dag is windeloos en beeft omhoog
Bij gindsen wijnberg waar de bruiloft danst -
Zij blijft stil op de voorgrond, maar er glanst
Een blank licht luist’rend in haar vochtige oog.

Want levens overvloed heeft tot den dood
Haar hart ontroerd. Nu gaan de bloesems vallen,
En haar onzegb’re weemoed vouwt de smalle
Handen op het geheim van haren schoot.

Nu ben ook ik gewend, mij te gewennen;
Ik trek mij allengs in mijzelf terug.
En ach, zelfs die mij beter moesten kennen,
Ik schijn hun wellicht liefdeloos en stug.

Toch ben ik vol verholen tederheden,
Gekneusde liefde, die geen uitweg vond,
Oneindig medelijden met wie leden,
Bewogendheid, die ‘t zware leven schond.

Alleen wanneer ik neder ben gezeten
In avondeenzaamheid en lampgesuis,
En al wat mij benauwde heb vergeten,
Begint er in mijn hart een zacht geruis.

Dan wellen in mij nooit-verwonnen drangen,
Dan gaat een stroom van liefde van mij uit,
Die alle mensen in zich houdt omvangen,
Nu zij zich eindelijk niet meer voelt gestuit.

Dan heb ik ‘t hart weer van mijn jeugd gevonden,
En ben ik warm van innerlijken gloed.
Al wat de wereld in zich houdt gebonden
Dat voer ik de beminden tegemoet.

Dan schijnt het mij, bij ‘t zien van zoveel derven,
Van zoveel vleuels tot geen vlucht ontvouwd,
Dat ik alleen maar door voor hen te sterven
Hun tonen kan, hoeveel ik van hen houd.

Een oogwenk – de bekoring is gebroken,
Ik meng het mijne weer met hun bestaan.
Ik heb hun van mijn liefde niet gesproken,
En dit moet alles langs hen henengaan.

Het zwelt, het stijgt; dan wordt het fijn en teder
En kaatst als zeepbel op een effen plas;
Het zweeft, zo licht als een verwaaide veder,
Over het donker gras.

‘t Is het uur dat levens- en liefdedronken,
De aarde het hart heeft ener jonge bruid,
En nachtegaal in bottende eikenstronken
Voor ‘t eerst van liefde fluit.

Wie roept er in den nacht? De stem der aarde
Die juicht in hartstocht en in weelde weent!
Er springen bloesems open als de gaarde
De klacht der bruid verneemt!

De nacht verheelt het wonderlijk gebeuren,
De schone pijn van haar ontvangenis,
Maar als des morgens, door oranje deuren,
Wijkt koelte en duisternis,

Dan trillen duizend blanke silhouetten,
Over de bruid die bloost, maar helder lacht
Onder ‘t gewelf der bomen, bruidsboeketten
Ontloken in één nacht!